تصمیم‌های بزرگ: مسئله را از احساس دربارهٔ مسئله جدا کنید
در تصمیم‌های بزرگ، ابتدا مسئله را از احساس دربارهٔ مسئله جدا کنید. سپس واقعیت‌های قطعی، فرض‌ها، گزینه‌ها، هزینهٔ فرصت و پیامدهای برگشت‌پذیر یا برگشت‌ناپذیر را بنویسید. تصمیم خوب تصمیمی نیست که هیچ ریسکی نداشته باشد؛ تصمیمی است که ریسک آن فهمیده، محدود و قابل بازبینی باشد.
گام‌ها این‌هاست: مسئله را در یک جملهٔ خنثی تعریف کن. سه گزینه و یک طرح موقت بساز. بدترین پیامد هر گزینه را بنویس. اقدام کاهش خطر تعیین کن. زمان بازبینی بگذار. و اگر داده‌ها تغییر کرد، تصمیم را اصلاح کن.
در هر مرحلهٔ حل مسئله یک اشتباه رایج وجود دارد. در تعریف مسئله، اشتباه رایج حل نشانه به جای علت است و پرسش درست این است: مسئله دقیقاً چیست؟ در جمع‌آوری اطلاعات، اتکا به حدس و شایعه است و پرسش این است: چه شواهدی داریم؟ در گزینه‌سازی، دوگانه‌سازی کاذب است و پرسش این است: چه راه‌های دیگری هست؟ در انتخاب، نادیده‌گرفتن هزینهٔ فرصت است و پرسش این است: کدام هزینه قابل قبول است؟ در اجرا، برنامهٔ مبهم است و پرسش این است: گام بعدی چیست؟ و در بازبینی، اصرار بر مسیر خطاست و پرسش این است: چه چیزی باید اصلاح شود؟
کتاب یک کاربرگ تصمیم دشوار هم پیشنهاد می‌کند که با این پرسش‌ها پر می‌شود: مسئلهٔ واقعی چیست؟ چه واقعیت‌هایی قطعی‌اند؟ کدام بخش برداشت یا ترس من است؟ سه گزینه چیست؟ بدترین پیامد هر گزینه چیست؟ چه چیزی برگشت‌پذیر و چه چیزی برگشت‌ناپذیر است؟ چه زمانی تصمیم را بازبینی می‌کنم؟
هیچ تصمیمی یک‌بار برای همیشه کامل نیست. مسیر هوشمندانه مسیری نیست که در آن هرگز اشتباه نکنیم؛ مسیری است که در آن زودتر می‌فهمیم، دقیق‌تر یاد می‌گیریم و با هزینهٔ کمتر اصلاح می‌کنیم. این چارچوب قرار نیست به جای شما تصمیم بگیرد؛ قرار است کمک کند مسئله را روشن‌تر ببینید، گزینه‌ها را منصفانه‌تر بسنجید و هرجا لازم بود، با شجاعت مسیر را اصلاح کنید.