پیش از آنکه مسیرت را انتخاب کنی
شاید بارها از خود پرسیده باشید: «آیا در مسیر درستی هستم؟» این پرسش معمولاً زمانی به سراغمان می‌آید که خسته‌ایم، میان چند انتخاب مانده‌ایم، یا به نقطه‌ای رسیده‌ایم که ادامه‌دادن دیگر مثل قبل آسان نیست. اما همین پرسش، اگر جدی گرفته شود، می‌تواند آغاز یک تغییر مهم باشد؛ نه لزومًا تغییر همه‌چیز، بلکه تغییر شیوه‌ای که با آن زندگی‌مان را می‌بینیم.
زندگی نقشه‌ای آماده با علامت «مسیر درست» در گوشٔه آن نیست. ما با ترکیبی از خانواده، فرهنگ، اقتصاد، بدن، فرصت‌ها و محدودیت‌ها آغاز می‌کنیم و سپس، قدم‌به‌قدم، مسیر خود را می‌سازیم. بعضی پیچ‌ها انتخاب خود ما هستند و بعضی دیگر نتیجٔه شرایطی که در اختیارمان نبوده است. بلوغ یعنی بتوانیم این دو را از هم تشخیص دهیم: آنچه نمی‌توانیم تغییر دهیم و آنچه هنوز می‌توانیم در آن دست به انتخاب بزنیم.
در چنین سفری، دیدن از حرکت‌کردن مهم‌تر نیست؛ اما بدون دیدن، حرکت‌کردن می‌تواند فقط تکرار باشد. گاهی لازم است نزدیک را ببینیم تا گام بعدی را درست برداریم؛ گاهی دور را نگاه کنیم تا پیامد تصمیم امروز را بفهمیم؛ و گاهی از بالا به مسیرمان نگاه کنیم تا بدانیم آیا هنوز با ارزش‌ها و زندگی مطلوبمان هم‌جهت هستیم یا نه.