هدف، تصمیم، شکست، عادت و افسوس: چارچوبی برای عمل
هدف باید به ارزش، نتیجه، پروژه، اقدام و شاخص متصل باشد. ارزش پاسخ می‌دهد چرا؛ نتیجه پاسخ می‌دهد چه تغییر قابل مشاهده‌ای می‌خواهیم؛ پروژه محصول مشخص را تعریف می‌کند؛ اقدام واحد کوچک اجراست؛ و شاخص نشان می‌دهد پیشرفت رخ داده است.
در تصمیم‌های بزرگ، ابتدا مسئله را از احساس دربارٔه مسئله جدا کنید. سپس واقعیت‌های قطعی، فرض‌ها، گزینه‌ها، هزینٔه فرصت و پیامدهای برگشت‌پذیر یا برگشت‌ناپذیر را بنویسید. تصمیم خوب تصمیمی نیست که هیچ ریسکی نداشته باشد؛ تصمیمی است که ریسک آن فهمیده، محدود و قابل بازبینی باشد.
مسئله را در یک جملٔه خنثی تعریف کن.
سه گزینه و یک طرح موقت بساز.
بدترین پیامد هر گزینه را بنویس.
اقدام کاهش خطر تعیین کن.
زمان بازبینی بگذار.
اگر داده‌ها تغییر کرد، تصمیم را اصلاح کن.
نگرش مثبت زمانی مفید است که با تحلیل واقعیت همراه باشد. مثبت‌اندیشی نباید به انکار رنج، فقر، تبعیض، بیماری یا محدودیت ساختاری تبدیل شود. شکست را می‌توان به سه بخش تقسیم کرد: نتیجه‌ای که رخ داده، عللی که در کنترل ما بوده و عللی که بیرون از کنترل ما قرار داشته‌اند. فقط بخش اول و سهم واقعی خود را باید بپذیریم؛ نه تمام جهان را.
رفتار کوچک، نشانٔه ثابت و محیط مناسب، سه پایٔه تغییر عادت هستند. به جای تصمیم‌های کلی مانند «از فردا کاملاً منظم می‌شوم»، رفتار حداقلی تعریف کنید: «پس از چای صبح، پنج دقیقه میز کار را آماده می‌کنم». تداوم مهم‌تر از شدت آغازین است.
افسوس را به پروندٔه آموزشی تبدیل کنید. رویداد، سهم شخص، عوامل بیرونی، نشانٔه هشدار، اقدام جبرانی و مرز پایان تحلیل را ثبت کنید. اگر تحلیل به تکرار بی‌پایان و ناتوان‌کننده تبدیل شد، کمک تخصصی لازم است.