اخلاق نسبی است؛ نمره‌ی بالای ۵۰ درصد را بسنج
اخلاق یا هر چیز که در جوامع بشری پذیرفته است، اصلی است که طی آن افرادی که با هم خوب هستند با هم می‌مانند و مجموعه‌ی اشتراکاتی دارند که آنها را کنار هم نگه می‌دارد. البته گاهی اجبار جغرافیایی یا عقیدتی درصدی از افراد را علی‌رغم میل باطنی وادار به اشتراک‌تراشی می‌کند.
مدت زمانی که افراد با هم بوده‌اند باعث شده گوشت و پوست و خون‌شان در هم تنیده شود. پس با خودارزیابی و ارزیابی پارتنر و ارزیابی آنچه خواهیم یافت و آنچه خواهیم باخت، می‌توان به تصمیم درستی رسید. اگر نمره‌ی بیش از ۵۰ درصد را بتوانیم به ماندن در رابطه بدهیم، بهتر است آن را حفظ کنیم. بسیاری از افراد در همین مقوله‌ی ارزیابی واقعی عمل نمی‌کنند، درست نمره نمی‌دهند و از زاویه‌ی درست به مسائل نگاه نمی‌کنند.
اخلاق و ارتباطات انسانی هر دو دارای مجموعه‌ای از پیچیدگی‌ها هستند و چون وابسته به عوامل متعدد و متنوعی هستند، مطلق نیستند. گذر زمان، سن، جغرافیا، اعتقادات، سطح درآمد و کیفیت زندگی، پیشینه‌ی خانوادگی و فاکتورهای بی‌شمار دیگر بر نمراتی که افراد به خود و پارتنرشان اختصاص می‌دهند اثر می‌گذارد.
بنابراین اخلاق نسبی است. در این حالت باید درصد احتیاط را بالا ببریم. کسی نمی‌تواند در این ارزیابی و مرزگذاری، هر چند پزشک و استاد و مربی کارکشته‌ای باشد، دیگری را یاری دهد، چون این مسائل کاملاً به خود افراد بستگی دارد. به‌صورت روتین خود انسان‌ها بیش از هر کس می‌توانند خود را ارزیابی کنند. همیشه باید متوسط و average را در نظر گرفت. حتی فرمولی برای نمره‌ی ارزیابی وجود ندارد و باید میانگین گرفت. اگر ارزیابی درست مدنظرمان باشد، باید از خودفریبی بپرهیزیم.