شک در رابطه: آیا دنبال مدرک بگردیم؟
تردید در رابطه خیلی متفاوت است نسبت به تردید در چیزهای دیگر، چون روابط وصل به مسائل متعددی هستند و ما هرچه می‌بینیم الزاماً به همان شکل نیست. رابطه بخش‌های مختلفی دارد؛ خود کلمه‌ی رابطه دارای مفهوم خاص است و مجموعه‌ای از ریسمان‌های به هم بافته شده، رابطه را می‌سازند.
اگر مسائل روحی و روانی در بین نباشد، باید داده‌های جدید داشته باشی و حجم اطلاعاتت را بالا ببری، بعد برگردی به موضوع و از نو و از ابعاد مختلف به آن نگاه کنی، به جای اینکه سوزنت روی آن گیر کند و وسواس و شک بی‌مورد سراغت بیاید. گاهی یک اتفاق ساده می‌افتد و جرقه‌ی شک ایجاد می‌شود و در عرض مدت کوتاهی، تمام آنچه در طی چندین سال ساخته‌اند خراب می‌شود. موتور شک وقتی در اثر عطری، متنی یا عکسی روشن می‌شود، فرد دائم به دنبالش می‌رود و این مسئله موضوع را بحرانی‌تر می‌کند.
فرمولی که برایش وجود دارد این است: اول ببینند چقدر می‌خواهند ارتباطشان باقی بماند. قیمت و حجم و سنگینی هر ارتباط تعیین‌کننده‌ی همه‌ی رفتارها و مسیرهای آینده‌ی ماست. اگر آن رابطه ارزشمند است، شک را نادیده می‌گیریم و به مسیر خود ادامه می‌دهیم. ولی اگر با خودمان شرط کردیم که اگر بدانم همسرم رابطه‌ای دارد حتماً ترکش می‌کنم، از زمانی که شک کردیم وارد فاز کارآگاه‌بازی می‌شویم و در اصل داریم دلیل می‌آوریم که جدا بشویم.
در غیر این صورت، یعنی وقتی تصمیم نداریم رابطه را تمام کنیم، باید دائم خودمان را از شک دور کنیم و سراغ مدرک پیدا کردن نرویم. چون یا ماجرا حقیقت دارد یا هیچ موضوع مهمی نیست، و مطرح کردن و پیگیری شک در هر دو حالت مشکل‌ساز است؛ هم دیوارهای اعتماد و احترام را می‌شکند، هم مسائلی مطرح می‌شود که ماجرا بیخ پیدا می‌کند.