آرامش را با جدول و نمره بسازید
آرامش یعنی در عمل در شرایط ایده‌آل بودن؛ عدم وجود تنش و قدرت کنترل فشارها. می‌توان به دو شکل به آن نگاه کرد: یکی آنکه دنیا به کام است و بحرانی وجود ندارد؛ دوم آنکه در شرایطی که ظاهراً نامطلوب است تو آرامش داری و کنترل اوضاع در دستت است. درس بزرگی در دیدگاه دوم نهفته است: اگر در شرایط بحرانی هم بتوانیم آرام برخورد کنیم، ابزاری برای تفکر خود فراهم کرده‌ایم که بیشترین کارایی را در مدیریت شرایط ایجاد می‌کند.
عوامل مؤثر در کسب آرامش: مسائل مادی، محیط اجتماعی، شغل، روابط اجتماعی، و روابط نزدیک خانوادگی (پارتنر یا همسر، فرزندان، والدین و خواهر و برادرها) و از همه مهم‌تر پارتنر. برای هریک باید استراتژی هوشمندانه‌ای تعریف کرد: لیستی با تیتر هر کدام از این عوامل، نمره دادن به آنها و سنجیدن تأثیرشان در وجود آرامش برای خودمان. سپس جدول دیگری با همین افراد و عوامل که در ناآرامی شخص دخالت دارند. نمرات را از ۱۰۰ می‌گذاریم و اگر مثلاً به سهم والدین خود در ایجاد ناآرامی بیش از ۵۰ نمره داده‌ایم، پس این افراد سهم زیادی در عدم آرامش ما دارند.
با محاسباتی در این حد درمی‌یابیم کدام عوامل و روابط برای ما مثبت‌ترند و کدام منفی‌تر. این مدیریت گاهی منجر به قطع ارتباط و گاهی استحکام ارتباط می‌شود. هرچه فرد سطح عوامل و روابط ناآرام‌کننده را بیشتر کاهش دهد، کفه‌ی ترازو به نفع آرامش سنگین‌تر می‌شود. تلخی و جنبه‌های منفی عوامل ناآرام‌کننده معمولاً اثرات بسیار قوی‌تری دارند و به مثابه سم‌اند و حتی مقدار کم آن نیز کشنده است.
همان‌طور که بیمار باید شرح حال درست به پزشک بدهد، اگر بخواهیم از مشاوران کمک بگیریم باید ابتدا بتوانیم شرح حال کامل و درستی از وضعیت فعلی خود ارائه دهیم؛ جدول‌هایی که با دقت طراحی کرده‌ایم در این زمینه بسیار راهگشاست.